Reducing Pesticides in Water

donderdag 26-04-2012

Dit is een origineel bericht van PR Newswire

BRUSSELS, April 26, 2012 /PRNewswire/ --

- Crop Protection Industry Intensifies Water Protection Measures
Today a strong delegation of more than 90 people, representing research institutes, national authorities, farmer associations, water industry and crop protection industry, gathered in Brussels for the TOPPS-prowadis* workshop to exchange views and discuss practical solutions for professional pesticide users on how to best mitigate water contamination from diffuse sources.

"What we describe as diffuse sources is the pesticide run-off and drift on the field level" - Philippe Costrop, project chairmen of the initiative explained. "As diffuse sources are often the main cause of water contamination, we want to offer concrete recommendations available for farmers to protect water."

 

DE JEZUS CHRISTUS-HAGEDIS

http://youtu.be/45yabrnryXk

"The Ten Commandments were set in stone, but it may be time for a re-chisel. With all due humility, the author takes on the job, pruning the ethically dubious, challenging the impossible, and rectifying some serious omissions."

ZEN

Verbonden met mijn raamkozijn; dunne zilveren draden met fonkelende parels door de regen. Ik tel de draden en de vlakken. Verdwaal in een magisch lijnenspel, waan het een doolhof van verlangen en proef het web in zijn oneindigheid.   Bijna raak ik de essentie, als dit wonder verbroken wordt. Een vlinder, toverkleuren op de vleugels, verstikt hier.

DE DROOGGEVALLEN BRON

 

In de woestijn van Arabië, ver van de handelsroutes, lag in een kleine oase, een nog kleiner dorp. De bron in het midden van het dorp voorzag de bewoners van al het water, dat ze nodig hadden. Water om zich te reinigen, water om te drinken, water voor de bomen en planten en om er voedsel mee te bereiden.

Het leven verliep in een rustige, ingetogen eenvoud. Deze rust werd op een lentedag verstoord. Zonder aankondiging verscheen een oude man, gekleed in een versleten zwarte mantel en leunend op een staf van taxushout op het plein, dat rond de bron lag.

Zonder een woord te zeggen, liep de reiziger naar de bron, haalde een kom van zijn riem en vulde die. Ingetogen dronk hij zijn kom leeg. De toegestroomde bewoners waren nieuwsgierig. Reizigers waren zeldzaam, maar ook brengers van verhalen over vreemde gebieden, ver achter de horizon. Het dorpshoofd begroette hem zorgvuldig, onzeker over zijn status en de motieven van zijn komst.

“Ik ben van ver gekomen om jullie een verhaal vertellen.” De stem van de oude man klonk droog en schor, alsof hij in lang niet had gesproken. Het dorpshoofd boog en nodigde de verhalenverteller in de schaduw van de binnenplaats van zijn woning.

Voedsel sloeg hij af, water uit de bron was hem voldoende. Het dorpshoofd stuurde zijn jongste zoon naar de bron om een kan vers water te halen. De verhalenverteller leek diep in gedachten verzonken en merkte niet, dat de avond viel en de binnenplaats zich met nieuwsgierigen vulde.

Zonder waarschuwing richtte de verteller zich op en opende zijn helderblauwe ogen. Het werd stil. Slechts de avondgeluiden en het geknetter van de vlammen waren nog te horen. De stilte omvatte de luisteraars, die vol afwachting waren van wat komen ging. Ze werden niet teleurgesteld. Ademloos luisterden ze naar verhalen over beroemde steden, fameuze koningen en tomeloze ridders. Dit werd van een verhalenverteller verwacht en hoe meer hij zijn publiek boeide en mee wist te slepen, hoe hoger de beloning zou zijn.

Toen de oude man na, wat uren leken te zxijn geweest, zweeg, stonden de eerste bezoekers al op. Het was laat geworden en de volgende ochtend moest er weer werk worden verzet. De verteller gebaarde echter, dat iedereen moest gaan zitten. Hij nam nog een laatste teug van het bronwater en zei toen, op een veel zwaardere en strengere toon, dat het dorp door een catastrofe zou worden getroffen. De bron in het midden van het dorp zou droogvallen. Na een periode van droogte zou er opnieuw water omhoogkomen. Dit was echter kwaad water! Iedereen, die ervan zou drinken, zou krankzinnig worden.

Toen het tumult, dat op deze mededeling volgde uiteindelijk bedaarde, bleek dat de verhalenverteller spoorloos verdwenen was.

 

De dagen en maanden na het bezoek van de vreemdeling werd er nog druk over doorgepraat. Maar toen uiteindelijk in de jaren daarop de bron bleef stromen, liet men alle voorzorgsmaatregelen varen. Op Jaspa na. Het verhaal had diepe indruk op hem gemaakt en hij bewaarde een grote voorraad bronwater in een grot.

Op een ochtend klonk er een luide kreet. De bron was drooggevallen! Op Jaspa na, was er niemand geweest, die vooruit had gedacht. De bron bleef weken droog en de dorpelingen hadden op enig moment geen druppel water meer.

Toen klonk er bij het eerste ochtendlicht opnieuw een luide kreet. De bron stroomde weer. In juichstemming dronk iedereen van het bronwater. Uitgeput en uitgedroogd als ze waren. Toen gebeurde, wat de oude verhalenverteller had voorspeld. De dorpelingen, mannen, vrouwen en kinderen, werden langzaam aan krankzinnig. Er ontstond ruzie en geweld. Kinderen en dieren werden geslagen en mishandeld. Geen eigendom was meer veilig. Jaspa bekeek dit alles met afgrijzen. Het rustige en vreedzame dorp, veranderde in een kampement verdeeld door haat en nijd. Maar wat nog erger was, dat iedereen hem als een zonderling zag. Iemand, die geen flauw benul had waar het werkelijk om ging. Het bleef eerst bij scheldpartijen, maar later wierpen de kinderen met stenen en werden de honden op hem afgestuurd.

Jaspa lag op een avond te woelen in zijn bed. Zijn leven werd onmogelijk gemaakt. De bewoners van het dorp beschouwden hem als een zonderling. Vroegere vrienden keerden hem de rug toe, als hij hen passeerde. Niemand kocht meer zijn melk en kaas en zijn kudde werd door diefstal uitgedund. Toen hij daarover zijn beklag deed bij de stamdoudste, werd hij uitgelachen. Hij moest eerst maar eens bewijzen, dat hij geiten bezat! Er was geen uitweg. De lange reis door de woestijn kon hij alleen niet volbrengen en de enkele karavaan, die de oase passeerde, bracht wanhopige verhalen over oorlog en hongersnood. Maar Jaspa durfde niet meer naar de markt te gaan of naar het theehuis. Maar wat hem restte was zijn hut en zijn kudde geiten, die almaar kleiner werd. Jaspa scheurde bijkans zijn lakens aan stukken en het zweet parelde hem over het gezicht. Hier moest een einde aan komen. Hij smeet de lakens terzijde en keek nog een maal in de vlammen, die zijn hutje verlichtten. Toen rende hij naar de grot en smeet alle kruiken met water kapot. Terwijl hij de laatste kruik aan stukken smeet, draaide Jaspa zich al om en rende de heuvel af naar het dorp. Op het plein stonden kooplui te gesticuleren en te onderhandelen. Jaspa smeet ze aan de kant. Even stond hij nog aarzelend stil, maar toen rende hij naar de bron en slurpte het water naar binnen.

HET DIERENALFABET: de letter S

“Weet je wat,” zei vandaag mijn buur. “Het is tijd voor een wandeling in de natuur.” Wij namen boterhammen mee en wat te drinken voor ons twee. Wandelend de ochtend door. Het was niet warm, nee het was smoor! Zweetdruppels vielen op de grond. We keken al tijden in het rond. Of er een rustplek in de schaduw was, want al maar langzamer werd onze pas. Ja, in dat weiland stonden bomen. We klommen over een hek om erbij te komen. Puffend zakten we in het gras en zeiden, hoe rustig het hier wel was. Daarna deden we onze ogen toe, maar plotseling loeide er een koe. Toen ik mijn ogen opendeed, zag ik iets dat je je leven niet vergeet. Een reusachtig beest met horens op de kop. Het gromde zoiets als: “Donder op.” De boodschap werd door ons goed verstaan. We hebben het eten laten staan. Zie jij zo'n reus, denk dan: “Weg van hier.” Veel te gevaarlijk, deze Stier.

koppen van mei 2011

koppen van mei 2011

HET ANTEKYTHERA MECHANISME

In 1900 ontdekten sponsenduikers de restanten van een Romeins schip, dat volgeladen met Griekse beelden uit Rhodos en Kos, op weg was geweest naar Rome. Tussen de beelden troffen de duikers enkele verkalkte bronzen voorwerpen aan. De gehele vondst werd, voor onderzoek en conservering naar het Griekse Nationale Historisch Museum in Athene gebracht. Aan de brokken werd in eerste instantie weinig aandacht besteed, totdat door indroging een van de brokken openbrak en een complex systeem van tandraderen onthulde. Men heeft nu geaccepteerd dat het schip in de eerste eeuw voor Chr. Gezonken is. Waarschijnlijk in 65 v. Chr. Het aparaat is meer dan tweeduizend jaar oud! Het paste totaal niet in het bestaande visie op de technische ontwikkelingen van de Grieken. Ook was slechts een gedeelte van het mechanisme zichtbaar. Duidelijk was wel, dat het apparaat werd gebruikt voor astronomische observaties. Daarbij werd gebruik gemaakt van de kalender ontworpen door Geminos van Rhodos rond 77 v. Chr. Alles leek te wijzen op een Oostelijke herkomst van het mechanisme.

We kunnen ons op dit moment een goed beeld vormen van het originele ontwerp. Het had de grootte van een schoenendoos en deze houten doos omvatte een zeer complexe assemblage van tandwielen. Op alle beschikbare oppervlakten, deuren en wijzerplaten stonden Griekse beschrijvingen en aanwijzingen voor gebruik. Tot op heden is er geen vergelijkbare historische vondst gedaan. Vermeldingen in historische teksten zijn schaars.

Zelfs de meest complexe mechanische apparaten die beschreven werden door Hero van Alexandrië en Vitruvius bevatten slechts simpele vormen van krachtoverbrenging. De taximeter, die door de Grieken werd gebruikt om de afgelegde afstand van de wielen van de koets te meten, bevatte slechts enkele tandwielen om de gewenste gegevens door te geven. De Grieken, zo bewijst de vondst, waren blijkbaar tot veel meer in staat.

Alle metalen delen van de machine lijken te zijn gesneden uit een enkele bronzen plaat met een laag tingehalte, van ongeveer 2 millimeter dikte. Alle tandwielen zijn gemaakt met tanden die in precies dezelfde hoek staan (60 graden). Er zijn aanwijzingen dat het apparaat minstens twee maal is gerepareerd; een spaak van een tandwiel en een gebroken tand van een klein tandwiel zijn vervangen. Dit betekent, dat er met het apparaat gewerkt is.

Ontcijfering van de inscripties was een probleem omdat ze nog steeds bedekt zijn met houtresten en ander vuil. Het gebruik van de voorste wijzerplaat was snel duidelijk. Er staan twee schaalverdelingen op. De een toont de tekens van de dierenriem, de andere is een beweegbare ring, die de maanden van het jaar laat zien. Beide schaalaanduidingen zijn zorgvuldig in graden verdeeld. Deze wijzerplaat toont duidelijk de jaarlijkse beweging van de zon ten opzichte van de dierenriem. Door middel van letters, die bij de dierenriem gegraveerd zijn, toonde het de opkomst en de ondergang van heldere sterren en sterrenstelsels gedurende het lopende jaar. De achterste wijzerplaten zijn ingewikkelder en minder goed leesbaar. De onderste had drie en de bovenste vier slipringen. Op de onderste wijzerplaat lijkt de schijngestalten van de maan weer te geven, het bovenste de opkomst en ondergang van de bij de Grieken bekende planeten: Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en Saturnus. Het Antikythera mechanisme lijkt een tegenhanger te zijn van de meer geometrische modellen van het zonnestel, die bekend werden door Plato en Aristoteles. Het mechanisme is een grote astronomische klok, die lijkt op een analoge computer, die mechanische onderdelen gebruikt om zijn berekeningen op te slaan. Het werd met de hand bediend.

Pas in de 13e eeuw produceerde Islamitische wereld met tandwielen uitgeruste kalender-computers. Deze zijn echter veel simpeler dan het Antikythera mechanisme.

 

 

 

 

 

 

 

In het jaar 2008 werd het mechanisme voor de laatste keer onderzocht. Gefinancierd door het wetenschappelijke tijdschrift NATURE en met steun van het bedrijfsleven werden met de modernste foto- en röntgenapparatuur de onderdelen onderzocht.

Men ontdekte een Egyptische kalender, die misschien verwijst naar de technische oorsprong van het apparaat. De astrologische functies bleken te kloppen en ze waren uiterst nauwkeurig. Bijzonder was een functie van het apparaat, waarmee de jaren en tijdstippen van de Olympische Spelen en andere festivals werd aangegeven. In een recente studie wordt gesuggereerd, dat met het apparaat ook allerlei wiskundige bewerkingen konden worden uitgevoerd.

Over de oorsprong van het voorwerp, deed men verrassende ontdekkingen. De gebruikte taal en kalenders wezen op oostelijk Griekenland of Zuid-Sicilie. Gespeculeerd wordt op de stad Syracuse. Deze van oorsprong Griekse stad kende als inwoner een mathematisch en natuurkundig genie, Archimedes. Hij was het die de verdediging leidde van de stad tegen de Romeinen. Hij werd ongeveer 200 voor Chr. door een plunderende Romeinse soldaat gedood. Archimedes was ook technisch en mechanisch zeer onderlegd. Misschien dat zijn werkplaatstraditie zich heeft gehandhaafd. Cicero maakte in een tekst uit de eerste eeuw voor Christus gewag van een instrument dat “onlangs door onze vriend Poseidonius gemaakt werd. Het reproduceert bij elke omwenteling onze Zon, Maan en de vijf planeten.” Men beweert dat Archimedes ook een planetarium heeft gemaakt. Twee van dergelijke apparaten schijnen door de Romeinen buit te zijn gemaakt, toen ze Syracuse in 212 voor Christus innamen.

In 1983 verwierf het Science Museum een kleiner instrument. Dit laat de bewegingen van zon en maan zien. Het dateert uit de zesde eeuw na Chr. En het zou de “missing link” kunnen zijn tussen het Antikythera mechanisme en de latere Islamitische kalender-computers. In Oxford kan men een Arabisch exemplaar uit de 13e eeuw bewonderen. Dat instrument gebruikt technieken die worden beschreven in een manuscript van de geleerde al-Biruni uit het jaar 1000 na Chr.

De oorsprong van vele moderne technische hoogstandjes, van treinen tot robots, kan teruggevoerd worden op de ingewikkelde mechanische speeltjes (automata) en complexe planetaria, die in de 18e eeuw e.v. floreerden. Deze vonden zelf weer hun oorsprong in de kunst van het klokkenmaken. En ook die vaardigheid heeft zijn wortels in het klassieke Griekenland. 

 

MODERN ALCHEMY

START MAKING SENSE.   dM, SiTU, 2014

 
 

OOG OM OOG Jezus werd in de Jordaan gedoopt. Op dat moment verscheen hem de Heilige Geest en begonnen de drie jaren van zijn regentschap op aarde, totdat de Kruisdood op Golgotha hier een einde aan maakte. De doop werd verricht door Johannes, een zwervende preker en een zonderling, die in de woestijn leefde. Hij waarschuwde voor de ondergang van de Joden, omdat ze zich van de oude wetten, rituelen en gebruiken hadden afgewend. De toorn van God zou losbarsten. Deze voorspelling kwam uit toen zo'n 40 jaar later Jeruzalem door de Romeinen werd ingenomen, geplunderd en de Tempel, het belangrijkste Joodse heiligdom, in brand werd gestoken. Johannes, bijgenaamd de Doper, maakte zich, net als Jezus niet geliefd bij de autoriteiten. De Romeinse regent Herodes Antipas nam hem gevangen en Johannes werd daarna in de kerkers van Herodes' paleis opgesloten. Het was niet de bedoeling, dat hij daar voorlopig uit zou komen. Tijdens een banket met vrienden beloofde Herodes aan Salome, zijn dochter, haar elke wens te vervullen. Opgestookt door haar jaloerse moeder vroeg Salome om het hoofd van Johannes de Doper. Hetgeen geschiedde. Maar wat gebeurde er met Salome? Niet lang daarna leed Jeruzalem onder een zeer koude winter. Begeleid door bedienden en soldaten reisde Salome terug naar huis. Ze moest hiervoor de Jordaan oversteken. De geschiedenis vermeldt niet of het nu volgende drama zich op de plek afspeelde waar Johannes Jezus had gedoopt. In ieder geval, tijdens het oversteken van de Jordaan viel Salome in de rivier. Haar zware kleding trok haar naar beneden. Maar voordat zij in de diepte verdween, bevroor het water zo snel, dat de drenkeling werd onthoofd.